Ve biter kibritlerim...

Bir adım gidersin...

İki adım geri gelirsin...

Üç adım gidersin...

Dört adım geri gelirsin...

Ve bu böyle sürer gider...

Hayır,benim gibi düşünmedi...

O benimdi,ben onun...

Elindekini unutmak tehlikelidir,

Hayat acıyla hatırlatır yoksa

Unuttuğun tüm değerleri...

Ben tam karşısındaydım,

Tek bir özürdü gururumu zorlayan,

Bendim suçsuz olduğunu bilip

Soyluluğa soyunan...

Ve diledim özrümü,

Tatlı bir bakış yeterdi...

Unutursun,acıtırsın,

Kaybeder,utanırsın...

Gurur ve kızgınlığın

Pişmanlıktır tek meyvesi.

Daha yeni gelmiştim,

Yorgundum...

Ne olurdu somurtmak yerine

"Hoşgeldin" deseydin,

Diyebilseydin sadece?

Tanrı bilir kaç kez oldu.

Pişman olma,

Bırak akışına öylece...

Öğlen sana bir hediye bakmıştım,

Güzel bir gece elbisesiydi...

Giyerdin çıkacağımızı düşündüğüm

Yarının akşam yemeğinde...

Yok yok bir şey söyleme...

Biliyorum değişmeyecek bakışların...

Bunları duymuyorsun bile...

Hepsi sadece zihnimde değil mi?

Bilmeyeceksin hiçbirini yine,

Ve yok olup gidecekler minik kibritler gibi.

Bittiğinde ise donacak ruhum,

Donacak kibritçi kızımın minik elleri...

Sabah kalktığımda kızgındın hala,

Yine yüzünde o lanet ifadeyle...

Beni özlediğin zamanları özledim,

Gitmeliyim sanırım uzaklara,

Farkedersin belki o zaman sensizliğimi,

Sinirinin asidiyle sindirdiğin sevginin

Sendeki sessiz eriyişini...

Aldım ceketimi,

Sanırım veda vakti...

Umarım özlersin beni,

Umarım pişman olursun binlerce kere...

Ara beni af dile,

Ara beni üzgün olduğunu söyle,

Çağır yine ...

İkna etmek için uğraş...

Fazla zor olmaz belki de...

Hayır!

Tabii ki bunları da duymayacaksın,

Belki hissedersin bir yerlerinde...

Kaybetmezsin beni ama öyle san...

Kaçıp gidemem ama,

Kaçacağıma tüm kalbinle inan.

Ne getirecekse seni geriye,

Ne sevdirecekse kendimi,

Gelsin hadi,

Gelsin o güzel gözlerine...

Yok yok bir şey söyleme...