İlüzyon

Gel,çık gölgelerin içinden,

Uyandır buz tutmuş yüreğimi.

Kanıyor kalbim,

Nefeslerim suni.

Eriyor beynim,

Düşünceler fuzuli.

Düşler kirli,

Arzular sinsi,

Ruhum zanlı sanki,

Elleri kelepçeli.

Biri kitlemiş beni,

Anahtarın kulpu süzmüş denizleri.

Denizler,özgürlüğü verin bana geri.

Dışarısı tehlikelidir belki ama,

Burda kalırsam yok olurum öylece,

Bittiğinde tüm kum taneleri.

Beyaz bir tavşan dolanıyor çevremde.

Takip etmeliyim ve

Kara deliğe bırakmalıyım kendimi.

Bir çıkış olmalı,

Yenebilmeliyim soluduğum,dokunduğum,

Farkında bile olmadan tutunduğum tanecikleri.

Hissediyorum kendimi,

Biliyorum varlığımı,benliğimi,

Ama tespit edemiyorum yerini.

Beynimde olduğumu söylüyorlar,

Sinir hücrelerinin aklı olsa,

Çoktan isyan eder giderlerdi.

Başlarına buyruklar aslında,

Bilemiyorum bazen;

Ben mi onları yönetiyorum,

Yoksa onlar mı beni...

İki fosfat bozulmasıyla düş oluyorsa,

Fosfatlar akıllanmış görmeyeli...

Hissediyorum kendimi,

Biliyorum ne hissettiğimi...

Biliyorum "beyinsiz" de görebileceğimi.

Sesleniyorum kendime ama,

Getiremiyorum geri...

Gün gelip bulduğumda o "ben"i,

Özgür kalacağım,

Hatta uçabiliyorumdur bile belki...

Keder usulca uzaklaşırken yürekten,

Ben ufka erişebilirim eminim ki...

Gün biter,keder biter...

Geçer gider her şey...

Kim bilir belki,keder de gün de,

Tüm tanecikler de yok olup gitmiştir de,

İzliyorumdur sadece kendimi...