Dalgaları engellemek için saniyeliğine...

Bir yengeç tıkırdayarak ezdi,
Deldi geçti denizin yıktığı kumdan hayalleri.
Bir kez daha geldi deniz,
Düzeltti kumları,
Sanki hiç bir şey kurulmamış gibi.
Uçtu,karıştı anların anılarına,
Kâtiplerin görünmez sayfalarına...

Bir aptal çocuk vardı sahilde,
Her seferinde yeniden dikti kalelerini.
Doldurdu yüreğiyle kum kovasının hacmini;
Ters çevirdi,burç yaptı kendine.
Elleriyle kaldırdı kalesinin kumlarını,
Hayaliyle binbir şekil verdi.
Harcı kurudu da zaman zaman,
Denize tenezül etmedi.
Gözlerinin pınarları yetti;
İkisi de tuzluydu zaten,
En azından biri ondan bir şeydi.

Her seferinde dikilir mi o kale?
Her seferinde bu kadar umut,
Bu kadar güzel yüklenebilir mi hayallere?
Üstelik dalgaların yıkacağını bile bile...

Aptaldı çocuk dedim ya,
Ulan kale yapmak senin neyine?
Dinlemedi ki,
Düşündüm de,
Bu çocuk hep yenildi be...

Git çocuk,senin dünyan başka yerde,
Başka tarihte belki,başka galakside.
Sen burda değilsin ki oğlum zaten,
Dünyalı demez sana,dünyalı görse...

Sen bir büyüsen,
Sen bir iniş yapsan yer yüzüne...
Ama nerde...
Seksen olsan,
Geçemezsin sekizden bir adım öteye.
Yine de çocuk,
Keşke aramıza dönebilsen...

Bir çocuk düşün ki hep yenilen...
Bir çocuk düşün ki usanmadan
Hep şu zalim dalgalara direnen...
Bir çocuk düşün ki dalgaları saniyeliğine engelleyip,
Bununla kendini avutup mutlu eden...
Bir çocuk düşün ki...
Adı "ben"...
Ah be çocuk,
Keşke daha da anlatılabilsen...