Biz bunu hakettik...

Anahtar Parça-Redd-Nefes

Hep karanlıkla başladı cümleler
Hep ıssızdı ,sessizdik...
Belki de böyle geldiler dünyamıza,
Belki de sadece o zaman onları dinledik.

Aşka yazdık biz,
Hep ağladığımızda kalemin seviyesine yükseldik.
Kalemimiz yetmedi ki,
Akıtsak da ,düşürsek de kağıda,
Bitiremedik.

Nefes bile almadık,
Doyasıya,ağlatasıya,
İçirtesiye,
Kendimizi öldüresiye sevdik de...

Hep sonunda yer yüzüne indik.

...

Kadehler ortak oldu kimine,
Sıkı dostlar yoldaş oldu şanslı olanlara...
Ama çoğumuz kendimizleydik,
Hep biz,bize söyledik.

Söyledikçe yıkıldık,
Yıkıldıkça parçaladık,
Kendimizi unufak ettik.

Ne kaldı geriye?

Bir rüzgar aldı,
Götürdü de küllerimizi,
Uçtuk,düştük yine ateşlerin içine.

Akıllanmadık hiç,
Yüreğimize söz geçiremedik.
Hayat geldi bir gün,
Kaldırdı o yüreği rafa da...
Rahat ettik...

Ya da...

Kilitledik bir şeyleri
Kimse görmesin diye gizledik...
Biz kendimize yalan söyledik.
Gün geldi çıktı o yalan da,
Kendimizden nefret ettik.

Ne kaldı geriye?

Ne rüzgar aldı götürdü bu kez,
Ne bir daha yanacak
Ateş bulabildik kendimize.

Biz kendimize ettik,
Mantık namına,kendimizi kaybettik.
Biz kendimize ettik...

Bilemedik...
Bilseydik değişir miydi  ki?
Bildiğim şu ki dostum:
Biz bunu hakettik...